Als tiener toptalent van Club, maar waarom brak hij er niet door? Terugblik op Brugse jaren van Samuel Mbangula
di 21 januari 2025
11:58
Krijgt Samuel Mbangula vanavond zijn kans tegen Club Brugge?
Hij kon vanavond zomaar een blauw-zwart shirt gedragen hebben. Samuel Mbangula - vorige week pas 21 geworden - is dit seizoen een van dé smaakmakers geworden bij Juventus, maar als tiener liep onze landgenoot 5 jaar rond in Brugge. Vanavond keert hij terug naar de plaats waar het voor hem écht begon, maar waar hij nooit doorbrak. "We geloofden nochtans écht in hem", klinkt het.
En of hij zijn plekje had gehad in dit Club Brugge.
De Belgische landskampioen plukt momenteel de vruchten van zijn keuze voor de jeugd. Tot 39% van de speelminuten zijn dit seizoen voor spelers uit de academie, en ook vanavond zal blauw-zwart in de Champions League weer aantreden met een handvol jeugdproducten in zijn basiself.
Alleen: ook aan de overkant bij Juventus blinkt er een voormalige Brugse briljant.
De 21-jarige Samuel Mbangula - die dit weekend als MVP nog scoorde in de topper tegen Milan - is volop bezig aan zijn ontbolstering bij de Oude Dame, maar tussen zijn tien en vijftien jaar hoopte de dribbelvaardige vleugelaanvaller diezelfde stap ooit bij Club Brugge te zetten.
Waarom sloeg Mbangula - ondanks het al vroege vertrouwen van Club - dan toch een andere weg in?
Tienertalent
Je moet weten: Mbangula is in bloed eigenlijk geen Bruggeling, maar een echte Brusselaar.
Als kind groeide hij op in Sint-Pieters Leeuw en zijn eerste stapjes in het voetbal zette het balvaardige baasje op de pleintjes in en rond onze hoofdstad. Om dan uiteindelijk via zijn lokale club in Ukkel en een passage bij RWDM, op zijn tiende door Club Brugge opgepikt te worden.
"We hebben hem opgemerkt tijdens een talentendag in Diegem", herinnert Christophe De Nolf zich nog levendig.
De Nolf was bij Club toen de verantwoordelijke voor het extrasportieve en de ondersteuning van de academie, en trof alle praktische regelingen - zoals vervoer, school, internaat - zodat de vele talenten zich vol op het voetbal konden concentreren.
Al heel snel hadden ze bij Club toen door dat ze goud in handen hadden.
"Hij had heel veel kwaliteiten", aldus De Nolf. "Samuel was toen al zo'n elegante voetballer en hij scoorde nog doelpunten ook. Natuurlijk viel hij meteen op bij ons."
Back to Brussels
Aan het voetbaltalent zal het niet gelegen hebben bij de dribbelkont. Maar naast het veld was het pad van de rijzende ster toch iets hobbeliger.
"Vanaf de U13 kwam hij school lopen in Brugge", vertelt De Nolf, die het traject van Mbangula begeleidde.
"Hij kreeg een taalbad, maar dat verliep moeizaam. Zo is hij ook een schooljaar verloren. We hebben hem uiteindelijk laten terugkeren naar Brussel en voerden hem dan dagelijks van en naar de training."
En daar stopte het charmeoffensief van Club niet. "We hebben bijvoorbeeld ook gekeken om een middenjurytraject op te starten. Maar je moet gemotiveerd zijn om naar school te gaan en dat was hij niet altijd."
En zo zagen ze bij Club hun talent op het veld floreren, maar erbuiten wegkwijnen.
"Uiteindelijk hebben zijn ouders, die hem opnieuw dichter bij huis wilden voor school, dan de stekker uit het project getrokken."
Het is ook geen publiek geheim dat zijn entourage al van kindsbeen af hoog mikte voor Mbangula als voetballer. Een verleidelijk bod van concurrent anderlecht - waar hij een jaar speelde voor zijn trip naar Turijn - werd aangenomen.
Op geen enkel moment was er bij Club dus een gebrek aan geloof in Mbangula . "Neen, integendeel", benadrukt De Nolf. "En er stond in de krant dat hij geen vertrouwen voelde, maar dat klopt ook absoluut niet."
"We hadden nochtans veel inspanningen gedaan en vonden het dan ook echt spijtig dat hij vertrok", vertelt De Nolf, die toch een blij weerzien met zijn poulain verwacht.
"We hadden toen een goede band en ik heb hem nog een berichtje gestuurd toen hij eerder dit jaar zijn debuut maakte bij Juve, dus ik kijk er wel naar uit om hem vanavond weer te zien", sluit De Nolf met de glimlach af.
Hij speelde met Club Brugge tegen PSG en Man City en versierde toptransfer, maar speelt nu... bij Dender: waar liep het mis voor Noah Mbamba?
Het kan raar lopen. Drie jaar geleden bewoog Club Brugge hemel en aarde om Noah Mbamba te laten verlengen. Het Belgische toptalent weigerde, trok naar Leverkusen, maar zit op zijn 20ste nu ineens bij… FCV Dender. “We hopen zijn carrière te herlanceren.”
David Van den Broeck
Gisteren om 03:00
Maandagavond om 23.45 uur, met de deadline in zicht, maakte onze Dender-watcher melding van een laatste transfer. Een specialleke, want het ging om Noah Mbamba (20). Vincent Mannaert zal ook eens raar hebben opgekeken. Of net niet.
Het was in mei 2021 dat Mannaert in Extra time Mbamba bejubelde. De defensieve middenvelder had net mogen debuteren bij Club Brugge, uitgerekend tegen Genk, waar hij een jaar eerder was weggeplukt. Met 16 jaar, 4 maanden en 18 dagen was hij de jongste speler in 120 jaar. Zo zei de CEO: “Op zijn positie is hij een van de beste spelers van zijn generatie in heel Europa.”
Ook Philippe Clement was fan. Hij liet de jonge Brusselaar starten in de Supercup en bleef hem kansen geven, zelfs in de Champions League tegen PSG en Man City. Dat hij tijdens de 6-1-nederlaag op Gent, toen hij achterin speelde, halverwege gewisseld werd: ach. Iedereen was overtuigd dat deze jongen, met zijn loopvermogen, rust aan de bal en flair, de top zou bestormen. Maar dan vertrok Clement en veranderde alles.
100.000 euro
Opvolger Alfred Schreuder moest de titel pakken en verkoos de ervaring van Vormer, Balanta en Odoi – naar Mbamba keek hij niet om. Daardoor gingen de youngster en zijn familie – zijn ouders en nonkel zitten er erg kort op – twijfelen aan zijn toekomst in Brugge, te meer omdat Barcelona, City, Chelsea,.. interesse toonden. Zijn contract zou in 2023 aflopen en Mannaert en co. bewogen hemel en aarde om dat te verlengen, maar de gesprekken liepen spaak. Zelfs de aanstelling van Carl Hoefkens als trainer, die een goede band had met Mbamba en hem weer opstelde, bood geen soelaas. Bij Club hadden ze nog heel even hoop, maar dan zat hij plots terug op de bank en werden de bruggen opgeblazen. Hij kwam – mede door de komst van Onyedika – niet meer in actie en besliste om te vertrekken. In januari 2023 tekende hij bij Leverkusen, dat Club nog een habbekrats gaf – zo’n 100.000 euro – om hem vervroegd binnen te halen. (Lees verder onder de foto)
Maar dacht de 18-jarige Mbamba dat hij in Duitsland wél zou spelen, dan dacht hij verkeerd. Pas op de slotspeeldag kreeg hij een minuutje van Xabi Alonso en ook in zijn eerste volledige seizoen viel hij uit de boot. Leverkusen werd kampioen, maar met drie invalbeurten was zijn bijdrage mager. In de Europa League scoorde hij een keer, maar dan per ongeluk, toen hij een schot van een ploegmaat wilde ontwijken. Vorige zomer drong een uitleenbeurt zich op en zijn nieuwe bestemming werd Fortuna Düsseldorf in tweede klasse.
“Noah heeft een enorm potentieel”, zei trainer Daniel Thioune. “Dat hij in Leverkusen geen kansen kreeg, was niet zijn schuld, zijn concurrenten deden het gewoon geweldig. Bij ons kan hij weer aan voetballen toekomen.” Nou. Na een handvol korte optredens verdween hij in november helemaal uit beeld en liet Fortuna al weten dat een contractverbreking een optie was. Mbamba’s werkpunten waren immers weer naar boven gekomen. Vooral zijn nonchalance – “Hij moet serieuzer met de bal omgaan”, zei de coach – maar ook op zijn tactisch vermogen hadden ze wat aan te merken. De voorbije weken werd daarom naarstig gezocht naar een nieuwe club, om de huur over te nemen, en dat werd dus Dender. Een dossier dat sportief directeur Julien Gorius tot een goed einde bracht. (Lees verder onder de foto)
Talbi en Vermeeren
“Eigenlijk wilde ik Noah in de zomer al halen”, vertelt Gorius. “Dat bleek niet mogelijk, maar ik ben blij dat de opportuniteit zich nu wél voordeed. Ik volg Noah al heel lang, want hij maakt deel uit van de heel talentvolle lichting van 2005, met Talbi, Fofana, Vermeeren, Nonge, noem maar op, en daar was hij altijd bij de beteren. Niet voor niks dat hij bij Club zo snel mocht spelen.”
Dat Mbamba vervolgens de verkeerde keuze maakte, wil Gorius niet hebben gezegd. “Hij legde de lat hoog door naar Leverkusen te gaan, maar hij heeft er wel veel kunnen bijleren. En in Düsseldorf werd hij mentaal sterker. Door niet te spelen weet hij nu wel dat talent alleen niet volstaat en dat hij bepaalde zaken anders moet aanpakken. Maar tijdens de vele gesprekken de voorbije weken – we hebben intussen een goeie band – zag ik een jongen die er alles aan deed om bij ons te kunnen tekenen en die zich hier wil smijten. Wat we ook verwachten, want dat is de stijl van het huis. Ik hoop van harte dat hij ons iets kan bijbrengen en dat wij zijn carrière kunnen herlanceren.”
Dat hoopt ook Mannaert, voor alle duidelijkheid. Als technisch directeur van de voetbalbond kan hij alleen maar blij zijn als Mbamba – vorig jaar nog belofte-international – terug boven water komt.
“Jutgla, dat leek wel een invalide”: Raymond Mommens, dertien jaar hoofdscout van Club Brugge, opent zijn boekje
“Wist je dat François Sterchele eigenlijk bij anderlecht had moeten spelen?” Of: “Verhaeghe was zot van Mike Trésor, maar wij verkozen Noa Lang.” Dertien jaar, tot eind vorig seizoen, mocht Raymond Mommens (66) zich hoofdscout van Club Brugge noemen. Vandaag opent hij zijn notitieboekje en kijkt hij met voldoening terug op zijn succesvolle jaren bij de landskampioen.
Koen Van Uytvange
“Vincent Mannaert stopte, dus ik ook. Dat was de afspraak. Was Vincent gebleven, dan zat ik nu nog in Brugge.” Na dertien jaar Club was het mooi geweest voor Raymond Mommens, hoofdscout sinds Bart Verhaeghe in 2011 blauw-zwart in handen nam. “Ik zie ons nog beginnen in de bureaukes van Jan Breydel. Er was voordien geen structuur, niets. Aanvankelijk waren we zelfs met vijftien. Eddy Voordeckers was daarbij, Angelo Nijskens, Henk Houwaart. Maar Vincent wilde algauw een kleiner team. Na enkele maanden bleven Kenneth Brylle, Peter Van Wambeke en ikzelf over. Dertien jaar lang, tot vorige zomer Kenneth en ik afscheid namen.”
De eerste spelers op Mommens’ conto waren Lior Refaelov en Victor Vazquez. “anderlecht en AA Gent zaten er de eerste keer ook voor Vazquez. Ik keerde nog terug, zij niet.” De laatste Ardon Jashari. “Twee keer ging ik in Zwitserland kijken. Club zocht een zes. Vincent wilde op die positie altijd fysiek sterke, Afrikaanse profielen. Als zuiver verdedigende middenvelder vreesde ik ervoor, schreef ik in mijn rapport. Ballen afpakken, recuperatie, dat is niet zijn sterkte. Maar qua vista, passing, techniek, feeling: fantastische speler. De leider ook daar. Jashari kwam er de ballen vragen tussen de centrale verdedigers. Goeie transfer, de laatste waaraan ik meewerkte. Toen Gustaf Nilsson kwam, was ik net weg. Ik was daar ook geen fan van...”
Mommens’ eerste scoutingsopdracht ooit kwam in de herfst van zijn lange spelerscarrière. Tijdens een lange revalidatie vroeg zijn trainer bij Charleroi, Georges Leekens, of hij zich niet nuttig wilde maken. De 18-voudige Rode Duivel – met 614 wedstrijden in 22 (!) seizoenen nog altijd recordhouder van het aantal wedstrijden in onze eerste klasse – kreeg zo de smaak te pakken. Naam verwierf hij twee decennia geleden, toen de Zebra’s een patent leken te hebben op goalgetters. Denk aan François Sterchele, Jérémy Perbet, Cyril Théréau, Joseph Akpala. “Wist ge dat Théréau eigenlijk bij Club had moeten zitten en François Sterchele bij anderlecht? Ik zat in 2007 even bij anderlecht – ik was het daar overigens rap beu. Sterchele ging komen, Théréau was rond met Club. Maar op een dag is dat helemaal omgedraaid.”
“En Akpala, die speelde in Nigeria bij een caféploeg bij manier van spreken. Ik ging hem bekijken in Portugal tijdens een stage van de Nigeriaanse nationale ploeg. Ik belde al gauw naar Abbas Bayat (oom van Mehdi, toen voorzitter van Charleroi, red). Hij kostte 100.000 euro. ‘Vous êtes malade’. ‘Oké, dan koop ik hem zelf’, zei ik. Ik wist hoe ik Abbas moest aanpakken. We kochten hem. Maar er was nog veel werk aan. Drie keer per week gaven Mario Notaro (ex-assistent bij Charleroi, red.) en ik individuele training aan Akpala. Balaannames, voorzetten voor doel, van alles. Twee jaar later verkochten we hem voor 3 miljoen aan Club. Wat zei Abbas Bayat? Daar betaal ik u voor.” (lacht)
Eens in Brugge zouden nog beruchte spitsen volgen. Voor Wesley brak Mommens een lans, zelfs al werd de Braziliaan uitgelachen bij aankomst. “Hij stapte zo houterig omdat zijn benen niet even lang waren. Maar wat een beest.”
Thiago scoutte Mommens in Bulgarije. “Hij had iets speciaals. De feeling voor doel, de looplijnen. Alleen kreeg hij de bal niet omdat het niveau er terrible was. In een goeie ploeg ging hij meer scoren. Maar dat hij zich zo zou aanpassen en Club met hem de jackpot zou winnen, dat hadden wij niet gezien.”
Sommige spelers kwamen niet. “Wij hebben eens een halve dag samengezeten met de vader van Haaland. Het geld dat die allemaal wilde… Of Mike Trésor. Bart Verhaeghe was verzot op hem. Maar wij met de scouting verkozen Noa Lang. Of Mohamed Daramy, van Kopenhagen. De papieren lagen klaar, hij ging of naar Ajax, of naar Club. Wij vonden het geen goeie. Toen moesten we naar het kasteel, op het appel bij Bart. Om uitleg te geven. Maar het is niets geworden met hem bij Ajax.”
Bij Club passeerden ook flops waar Mommens geen (positief) advies over had gegeven. Genre Björn Vleminckx, Kaveh Rezaei, Roman Yaremchuk. “Krmencik was wel onze keuze. Het was de laatste dag van de transfermarkt en hij was de enige op de lijst die nog overbleef. We gaven onze zegen. Daar zijn we fout in geweest. Dat was te weinig. Ze kunnen nooit allemaal slagen.”
Beelden uit heel de wereld
Zijn afscheid van Club valt niet toevallig samen met een evolutie in scouting die de 66-jarige Mommens met lede ogen aanziet. “Van vrijdag tot maandag waren wij weg om wedstrijden te bekijken. Op dinsdag volgden meetings op de club, woensdag maakten we rapporten. Donderdag hadden we vrij. En dan weer weg. Maar door Wyscout en al die platformen wordt minder en minder live gescout. Elke dag matchen op een scherm bekijken is veel goedkoper. En je vindt er beelden uit elk land van de wereld, tot in de jeugd. Maar ik blijf erbij: live scouting geeft een veel beter beeld. Je ziet hoe ze arriveren, hun opwarming, alles…”
Dan verwijst de gewezen middenvelder graag naar Carlos Bacca, de Colombiaanse killer die later nog furore maakte bij AC Milan en FC Sevilla. “Ik ben voor Bacca vier keer naar Colombia geweest. Dirk Ranson was de eerste keer mee. Na een halfuur keken we naar elkaar. We konden beter enen gaan drinken. Hij raakte geen knikker. Maar plots krijgt hij een bal, vertrekt hij uit stilstand en tijdens zijn controle maakt hij al snelheid. Bam, goal. Wow, wat was dát? Een scout die mij zegt: ‘mauvais match’, dat kan niet. Je ziet altijd iéts, ook in een slechte wedstrijd. De goeie tonen altijd iets. Ge moet het wel zien.”
“Uiteindelijk zag ik alles van Bacca: matchen, trainingen, zelfs als hij uitging. Ik zat in een restaurant verschanst achter een bar toen zijn ploeg uitging. Echt waar. Die gasten zopen, maar hij dronk een colaatje en ging als eerste naar huis. Dat wordt niet meer gedaan. Lukt ook nauwelijks nog. Probeer maar eens een training te zien.”
Geel gepakt tegen Cruijff
Spelers worden niet altijd meer ter plekke gescout. “Onyedika en Vetlesen zag ik nooit live. Kossounou evenmin. Kon ook niet. Hij had maar negen matchen meegespeeld in Zweden, maar we mochten andere clubs geen kans geven. Ik herinner me een trainer op Club die er niet wild van was. Maar je moet ook werken met spelers. Hen tijd gunnen. Kijk naar Jutgla. Ik zag hem twee keer bij Barcelona B, waar hij bij de besten was. Maar soms vroegt ge u af hoe hij het deed. Controles waarbij ge denkt dat hij een stijve, haast invalide speler is. (lacht) Laatst tegen Cercle: hoe hij die bal aanneemt en buitenkant voet maakte, dat is typisch Jutgla. Een echte spits, hè, denkt ook alleen aan zichzelf. Goeie speler toch.”
Het vak is veranderd, de trots op de verwezenlijkingen in Brugge blijft. “Zes keer kampioen in die dertien jaar, hè.” Mommens kan het bovendien niet loslaten. Na zijn afscheid van Club kwam hij weer bij Charleroi. “Het plan was om in Spanje te gaan wonen, maar toen belden ze van Charleroi, of ik hier me hier niet nog wat wilde amuseren. Alle dagen padellen en thuis zitten, dat steekt ook tegen. Charleroi is natuurlijk Club niet. Financieel is het een andere wereld. Er zal eerst verkocht moeten worden. Volgens mij zal Yassine Titraoui, onze middenvelder, een mooie carrière maken.”
En zo blijft de generatiegenoot van schrijver Herman Brusselmans bij Sporting Lokeren – “Herman had kwaliteiten, maar hij ging ook héél graag uit” – in het profvoetbal. “Ik was twaalf toen ik me aansloot bij SK Lebbeke, vijftien toen ik mee mocht op stage met de eerste ploeg van Lokeren, zestien toen Wilfried Puis zich blesseerde en ik inviel. Ik ben nooit meer uit de ploeg verdwenen. Dat jaar pakte ik mijn eerste gele kaart, tegen Barcelona. Fout op Johan Cruijff. Niet veel later stak Johan Neeskens mij tien meter onder grond. (lacht) Dat is bijna vijftig jaar geleden. Voetbal, ik heb nooit iets anders gekend…”
“Ooit keer ik terug naar België”: Alfred Schreuder zag ‘zijn’ Club Brugge aan het werk tegen Antwerp
Kent u Alfred Schreuder (52) nog? De Nederlander maakte Club Brugge in 2022 kampioen en vertrok prompt naar Ajax. Zondag zat Schreuder op de Bosuil naar Antwerp-Club Brugge te kijken. Over Club Brugge, een mogelijke job bij Antwerp en het wonder Union.
Ludo Vandewalle
Gisteren om 03:00
Na zijn ontslag bij Ajax in januari 2023 heeft Schreuder nauwelijks stil gezeten. Hij trok naar de woestijn in de Verenigde Arabische Emiraten bij Al Ain FC. Daar vertrok hij in november van hetzelfde jaar en ging aan slag bij Al-Nasr SC in Dubai. Met die club staat hij nu achtste op veertien in de middenmoot van de UAE Pro League.
“Nog zeven wedstrijden en ik ben hier weg”, opent Schreuder. “Dan neem ik minstens een half jaar vakantie. Je moet weten dat ik sinds mijn veertiende onafgebroken in het voetbal zit. Het is de eerste keer dat ik het wat kalmer aan wil doen. Voordien moeten geen clubs komen aankloppen. Maar ooit keer ik terug naar België.”
In november was er na het ontslag van Brian Riemer een contact tussen anderlecht en Schreuder alvorens voor David Hubert werd gekozen. Club Brugge is voorlopig niet op zoek naar een nieuwe trainer maar Antwerp wel. Was het misschien daarom dat Schreuder zondag op de Bosuil zat?
“Helemaal niet. Ik zei je toch dat ik een half jaar niet aan de slag zal gaan. Ik was nog eens in Nederland en besloot met mijn zoon naar Club Brugge te gaan kijken. Meer moet je er niet achter zoeken. Ik heb nog altijd een goed contact met de mensen van Club Brugge. Met teammanager Michael (Vijverman, red.), de medische staf, Koeki(Johan Koekelbergh van het mediateam, red.),... de relatie met Club Brugge is nog altijd uitstekend. Ik had er een hartstikke leuke tijd.”
Kampioen
Begin 2022 had Schreuder van de naar AS Monaco vertrokken Philippe Clement overgenomen. Hij loodste Club van een achterstand van zeven punten op Union naar de titel.
“Ahum, dat was ook dankzij de spelers hoor. Tajon Buchanan, Andreas Skov Olsen en Denis Odoi werden toen in de winter gehaald. We hadden een sterk team. Maar sterker dan het huidige? Moeilijk in te schatten. Ik had ook een sterk team met Charles De Ketelaere, Noa Lang, Skov Olsen en Bas Dost. Wij wonnen vijftien van de achttien wedstrijden. Van mijn selectie toen blijven alleen nog Simon Mignolet, Brandon Mechele en Hans Vanaken over.”
“Ik vond dit nieuwe Club wel heel sterk spelen in de eerste helft. Volwassen en creatief genoeg om mooie kansen te creëren. Een compliment aan de trainer, want ik zag een enorm zelfverzekerd team, een echte topploeg. Die linkspoot op het middenveld (Ardon Jashari, red.) en die aanvallende rechterflank (Christos Tzolis, red.) zijn uitstekende spelers. Maar ze moeten leren de wedstrijd dood te maken. Als je op Antwerp met 0-3 op voorsprong komt, mag je niet meer in de problemen komen. Vanaken gaf daar een wereldbal aan die rechterflankspeler en die gaf hem terug terwijl hij zelf had moeten schieten. Dat mag niet gebeuren.”
Union
De horizon van Schreuder is groter dan alleen Club Brugge. Hij volgt de Belgische Jupiler Pro League op de voet.
“Wat Club Brugge doet, is schitterend. Zo de club uitbouwen. Hun parkoers in de Champions League heb ik gevolgd, ze spelen straks ook de bekerfinale en hoe er met de jongeren van Club NXT wordt gewerkt is heel slim. Ik ken die jonge Romeo Vermant nog van in mijn tijd. Als je ziet welke ontwikkeling hij heeft doorgemaakt. Club is de grootste club van België, veruit. Geen twijfel. Genk is ook sterk. Maar ik ben vooral zwaar onder de indruk van Union. Wat zij doen, is heel knap. Elk seizoen opnieuw. Casper Nielsen was heel sterk bij Union, ik keek er met open mond naar. Hij vertrok naar Club Brugge en een jaar later stond er Senne Lynen die door Werder Bremen werd weggehaald. Victor Boniface, Dennis Undav... noem maar op. Dit verdient ook een dikke pluim.”
Amper minuten, amper één assist en zelfs geen enkele goal: wat is er aan de hand met Andreas Skov Olsen bij Wolfsburg?
Zes basisplaatsen op 12 wedstrijden. Nul doelpunten, één assist. Afgelopen weekend heel de wedstrijd op de bank. De cijfers van Andreas Skov Olsen bij VfL Wolfsburg zijn verre van indrukwekkend. Zijn prestaties ook. Wat is er aan de hand met de flankspeler die Club Brugge in januari voor 14 miljoen euro verkocht?
Ludo Vandewalle
Gisteren om 03:00
Hij staat in de top tien van de duurste aanwinsten ooit van de Volkswagen-club. Met het overschrijven van 14 miljoen euro wisselde de 25-jarige Deen in januari de Jupiler Pro League met Club Brugge voor de Bundesliga. De verwachtingen waren hoog, maar ze zijn nog niet ingelost.
“Niet alleen zijn fout”, zegt Michael Theuerkauf, Wolfsburg-watcher voor de Braunschweiger Zeitung die elke wedstrijd van Skov Olsen al heeft gezien. “Wolfsburg draait vierkant. Het gaat niet goed met de ploeg en Andreas kan zich niet doorzetten.” VfL Wolfsburg staat na een 0 op 9 pas twaalfde in de stand.
Het leek nochtans een match te worden. Vooral omdat Wolfsburg door de jaren heen altijd een veilige haven is geweest voor Deense voetballers. Zo lanceerde de 132-voudige Deense international Simon Kjaer er zijn buitenlandse carrière definitief en was Nicklas Bendtner een legende. Nu lopen er met Joakim Maehle (ex-RC Genk), Jonas Wind en Mads Roerslev naast Skov Olsen nog drie Denen rond en, belangrijker, ook technisch directeur Peter Christiansen is een Deen. Die is al jaren fan van Skov Olsen en was de belangrijke factor om de rechterflankspeler aan te trekken.
“Heel fijn”, zei Skov Olsen bij zijn ondertekening van het contract. “Ik heb met mijn Deense ploegmaats al meerdere malen samen gespeeld in het nationale team. Ik ken Jonas Wind al heel lang, omdat we in dezelfde leeftijdscategorie zitten en samen in de nationale jeugdteams hebben gespeeld. Ik heb ook met Mattias Svanberg (Zweedse middenvelder van Wolfsburg, nvdr) gespeeld in Bologna, dus ik ken hem ook goed. We spreken dezelfde taal, wat het natuurlijk makkelijker maakt. Wij spreken voornamelijk Deens omdat Zweeds een erg vergelijkbare taal is. Maar de jongens in het team zijn allemaal geweldig. Met velen van hen kan ik al heel goed overweg.”
Warm Deens bad
Het warme (Deense) bad heeft Skov Olsen dus nog niet doen ontplooien. Hij speelde nog geen enkele wedstrijd volledig uit. In 352 speelminuten (op 1.080 minuten) schoot hij amper vijf keer op doel. Het afgelopen weekend mocht hij tegen Union Berlin helemaal niet meedoen.
De rol die hij van trainer Ralph Hasenhüttl, ooit speler van Lierse en KV Mechelen, krijgt is hem allerminst op het lijf geschreven. De Oostenrijker kiest voor een vijfmansdefensie en daar moet Skov Olsen, als hij mag meedoen, de ganse rechterflank voor zijn rekening nemen. De conclusie van de waarnemers van VfL Wolfsburg die wij contacteerden, is dan ook eensluidend: aanvallend kan hij een meerwaarde hebben maar defensief is het ondermaats. Waar hebben we dat nog gehoord?
Het matige begin van de ex-speler van Club Brugge betekent niet dat hij onder vuur ligt. Wolfsburg heeft grotere zorgen. Zo is er een discussie tussen de Deense technisch directeur en de Oostenrijkse trainer die op een ontslag van één van de twee kan uitdraaien. Zelfs als Wolfsburg onverhoopt nog een Europa League- of Conference League-ticket zou pakken, kan de samenwerking worden beëindigd. Stilletjes moet Skov Olsen daarop hopen of op een verandering van spelsysteem zodat hij niet meer wingback hoeft te spelen.
“Ik voel me niet onder druk gezet”, liet Skov Olsen al weten. “Ik voel me hier goed en ik ben ervan overtuigd dat alles goed komt.” Zo kennen we de Deen. Immer rustig, zelfs afstandelijk van het voetbal. Op het ongeïnteresseerde af. Is dat ook de indruk in Wolfsburg?
“Neen”, zegt onze collega Michael Theuerkauf uit Wolfsburg. “Als dat al zo zou zijn, valt het niet op want bij Wolfsburg speelt iedereen al weken ongeïnteresseerd.”
INTERVIEW. José Izquierdo: “Ik was deze week op het basecamp van Club. Volgens mij hebben ze de helft van dat gigantische gebouw kunnen zetten met mijn transfersom naar Brighton”
Een berichtje met de vraag of hij zin heeft in een interview, nu hij na drie jaar nog eens in België is. “Let’s go”, stuurt José – Joske – Izquierdo (32) twee minuten later al terug. Zet u schrap voor levenslessen van de immer goedlachse ex-Club Bruggeling, grappen over Hans Vanaken en het moeilijke einde van zijn carrière. “Voor de eerste match met Club vroeg ik: hoe lang is het vliegen? De hele ploeg lachte mij uit. Ik begreep er niks van.”
Valerie Van Avermaet
Zaterdag 26 april 2025 om 03:00
Als een halve filmster wandelt José Izquierdo restaurant Floris in Brugge binnen. In de lens van zijn cameraman kijkend, zijn vader Heriberto in zijn zog. “Een video voor Instagram”, glimlacht hij. “Good to be back. Deze plek ken ik nog niet. Ik heb nochtans veel restaurants bezocht toen ik bij Club Brugge speelde. Bijna na elke match, met ploegmaats Victor Vazquez en Mathy (Mathew, red.) Ryan. Wij waren de enige singles toen”, lacht hij.
Het is drie jaar geleden, van zijn laatste passage bij Club Brugge, dat Izquierdo nog eens in ons land is. Of hij niet vloekt dat het net nu hij terug is in België regent? “Voor mij maakt het niets uit”, haalt Izquierdo verrassend de schouders op. Om het dan uit te proesten van het lachen. “Ik ben hier toch maar een week. Ik zeg het je: het zal nu zeker nóg langer dan drie jaar duren voor ik weer terugkeer.”
Het zal niet voor het laatst zijn dat de aanstekelijke lach van de immer goedlachse Izquierdo weerklinkt. Meermaals begraaft hij zijn gezicht in zijn handen omdat hij zich niet kan houden van het lachen. “Wil je nog eens iets weten? Ik was deze week op het basecamp van Club Brugge in Knokke. Ik moest destijds nog gewoon langs het stadion trainen. Volgens mij hebben ze de helft van dat gigantische gebouw kunnen zetten met mijn transfersom naar Brighton.” Wéér die schaterlach. In perfect Nederlands klinkt het bij het eten even later “smakelijk” uit de mond van Izquierdo, waarna hij zegt nog één ander Nederlands woord te kennen. “Godverdomme”, klinkt het gespeeld serieus. Opnieuw proest hij het uit. Zijn cameraman zal anderhalf uur later de tafel verlaten met dat woord op zak. Tot jolijt van Izquierdo.
Joske op z’n best dus. Enthousiast ook om de aftrap te geven van Club Brugge-Union donderdagavond. “Al moet ik wel nog een kostuum kopen straks. Is de Zara hier in Brugge nog open?” Waarna Izquierdo zich een paar uur voor de 0-1-nederlaag van Club tegen Union aan een voorspelling waagt. “Vanaken gaat scoren. Hans is echt a joke”, klinkt het. Een grap? We checken voor de zekerheid of we dat wel goed begrepen hebben, maar Izquierdo knikt serieus. “Hij doet het te makkelijk lijken. Weet je, toen ik hem de eerste keer zag, geloofde ik niet dat hij voetballer was. Je bent te mager, my friend, zei ik. Hij lijkt meer een bezorger van Uber Eats of zo. Club had veel betaald om hem van Lokeren over te nemen. Ik dacht echt: wat is Club Brugge allemaal aan het doen met die transfers? Maar oh my god, wat een speler. Zijn passing is fan-tas-tisch. Hij wandelde de hele wedstrijd, dan gaf hij drie geweldige passes en wonnen we met 3-0. Het leek wel Playstation.”
Tegen een stug Union was het donderdagavond net iets minder ‘Playstation’, maar Izquierdo blijft in de titel voor zijn ex-ploeg geloven. Zo laat hij een dag later weten. “De bal wilde er niet in dit keer. Dat is voetbal. Op naar de volgende match nu. Toen ik in Brugge arriveerde, zat de ploeg acht jaar zonder prijs. Hoeveel hebben ze er sindsdien gewonnen? Het is niet bij te houden. Echt straf. Eerste, eerste, vierde, eerste. Ook dat lijkt Playstation. Het lijkt allemaal te gemakkelijk te gaan. En ze verkopen vlot, selling players like cats. Het zal niet fout lopen de komende matchen. Zag je die 0-5 op Gent? Te gek voor woorden. Ik kon het eerst niet geloven. Club wordt kampioen. Mijn advies: ze moeten zich amuseren. Dan kan alles. ”
Een advies dat hij zelf ook ter harte nam tijdens zijn eerste, succesvolle passage bij Club Brugge in 2014. “Have fun, dat is belangrijk”, legt hij uit. “Hier in België is alles zo rustig. Veel mensen zien eruit alsof het leven perfect is. Iedereen rijdt normaal over de weg, alles staat mooi op zijn plek. Je zou Colombia eens moeten zien. (lacht) Het lijkt wel een andere wereld. Ik vond die perfectie soms saai. Daarom riep ik op training altijd naar iedereen, maakte ik grappen, was ik luid en gaf ik liefde. Volgens mij is dat de reden waarom ik hier zo populair ben. De rest was zo serieus. Als het regende, liep iedereen met zijn hoofd naar beneden terwijl ik dacht: laten we wat gek doen. Aan het weer kan je toch niets veranderen, aan je humeur wel. Ook al vond ik de koude a disaster. Ik hoop dat Club die mindset ook heeft nu.”
Stress door Bacca
Al ging het niet altijd even vlot voor Izquierdo, die in het begin een moeilijke tijd in België kende. Zijn landgenoot Carlos Bacca had het voordien goed gedaan bij Club, waardoor Izquierdo grote schoenen moest vullen. “Iedereen wees naar mij en zei de hele tijd: ‘Bacca, Bacca, Bacca’. Dat gaf me stress. De verwachtingen lagen zó hoog omdat ik van hetzelfde land kwam.” Ook de eenzaamheid eiste destijds zijn tol. “De eerste maanden sprak ik amper Engels dus bleef ik binnen in mijn appartement, Spaanse tv kijken. Mijn ouders zouden komen, maar moesten een visum aanvragen. Dat duurde maanden. Een harde periode”, blikt hij terug. “Ik herinner me dat ik voor de eerste match vroeg: ‘Hoe lang is het vliegen?’ De hele ploeg lachte mij uit. Ik begreep er niks van. ‘We gaan met de bus, de verste verplaatsing is Genk, twee uurtjes.’ (lacht) Fantastisch, maar tegelijk een echte cultuurshock. Ik was zo ver van huis. Mijn lichaam wilde weg, maar mijn hoofd zei dat ik moest blijven en doorzetten. Ik ben trots dat het gelukt is. Uiteindelijk lijkt mijn periode bij Club wel een film. Zo geweldig was het.”
Met dank ook aan huidig director of football Dévy Rigaux, die het Spaans machtig is en zich zo al snel ontpopte tot vertrouweling van Izquierdo. “Voor welke krant schrijf je weer? Het Nieuwsblad? Met het blauwe logo, toch? Jullie schreven het als eerste, toen Dévy in Colombia was voor mijn transfer naar Club. Hij is een van de enige vrienden die ik aan het voetbal heb overgehouden. Hij zorgde ervoor dat ik me wat meer thuis voelde in België.” Met succes dus, want van 2014 tot 2017 won de Colombiaan een titel, de beker, de Gouden Schoen en scoorde hij 39 keer en gaf hij 19 assists voor Club. “Ik herinner mij nog goed toen ik voor het eerst over de Gouden Schoen hoorde. De voorzitter kwam bij mij en vertelde dat ik een grote kanshebber was om de Gouden Schoen te winnen. De wat? Ik heb toch al schoenen? (lacht) Meerdere keren heb ik moeten vragen wat het exact was. Nog nooit van gehoord, maar hij staat nog altijd bij mij thuis in Colombia te blinken en die avond heb ik me geweldig geamuseerd als crazy DJ”, schatert Izquierdo.
De kok van het restaurant komt intussen een video voor zijn zoontje vragen. Izquierdo gaat er met plezier op in en is ook drie jaar na het einde van zijn carrière nog steeds razend populair in Brugge. “Dat doet deugd, want ik ben na mijn carrière anderhalf jaar lang in een zwart gat gevallen. Een moeilijke periode.” Het deed hem beslissen om met een podcast te starten, Hablemoz. “Ook omdat mensen in Colombia maar bleven vragen of ik gestopt was met voetballen en waarom. Plots besefte ik dat ik andere spelers misschien zou kunnen helpen met mijn verhaal.” Het verhaal van het einde van zijn carrière begint in 2022, tijdens zijn tweede periode bij Club. “Geen leuke tijd”, zegt hij. “Ik trainde apart van de groep. Mijn knieën waren kapot. Lopen deed pijn, voetballen was geen fun meer. Ik speelde wel nog een paar matchen en scoorde zelfs nog in de beker. Met een halve knie. Ik ben goed, hè. (schatert) Maar ik amuseerde mij niet meer op het einde. Het was genoeg. Ik wilde terug naar huis en hoopte dat daar alles beter zou zijn.”
Al viel ook dat tegen. “Op emotioneel vlak”, legt Izquierdo uit. “Het grootste deel van mijn leven was ik voetballer. Tien jaar lang wordt alles voor jou beslist. Je denk dat je jezelf kent, maar dat is niet zo. Mensen beslissen voor jou wanneer je moet opstaan, wat je moet eten, welke training je doet. We krijgen te horen dat alles goed komt als we winnen. Dan is er geen reden om angstig te zijn, om zorgen of problemen te hebben. Je gelooft dat het echt zo zal zijn, maar de zorgen, de twijfels, ze bleven. Ook omdat ik wel wat tegenslag heb gehad toen ik jonger was (doelt op dood van zijn broer in een auto-ongeluk, red.) En dan stopt je carrière plots en heb je geen idee wie je eigenlijk bent. Plots moet je zelf beslissingen nemen. Je ziet jezelf niet meer op tv, mensen spreken niet meer met jou, je bent niet meer relevant. Je verliest een beetje de zin van het leven. Mijn vader had het ook toen hij na 40 jaar op pensioen ging als schooldirecteur. Wat moet je plots doen met je leven? Da’s echt lastig, een zwart gat. Ik was niet klaar om mijn eigen beslissingen te nemen. Het heeft anderhalf jaar geduurd voor het lukte.”
Een halfuur lang is Izquierdo zo plots serieus. Het zijn levenslessen die hij wil delen om anderen te helpen. Tot hij opeens weer begint te lachen. “Bof, wat is dit lekker zeg. (richt zich tot zijn cameraman, red.) Wil je mij filmen als ik dat zeg?” Waarna hij nog één tip geeft. “Ik heb geleerd om met een ander perspectief naar zaken te kijken. Ik hoef geen villa te kopen om mij in een villa te voelen. Je kan trouwens niet áltijd gelukkig zijn. Zou ook maar saai zijn, maar je kan wel vrede hebben met de slechte momenten. Ik heb van niets spijt, je kan vooraf toch niet weten hoe iets zal lopen.”
Ex-spelers in de bloemen gezet op de Pro League Awards gisteren:
- Robbie Rensenbrink en Club Legend Raoul Lambert toegevoegd aan de Pro League Hall of Fame.
- Jelle Vossen Speler van het seizoen in de Challenger Pro League.
trouwens wel schandalig hoe één foutief woord in een berichtgeving de context volledig kan doen veranderen. Wat lang zong: "Nog liever dood, dan racing-jood". Wat de pers er in Nederland van maakt... "Nog liever dood, dan f**ing jood". Je kan je beginnen afvragen of zo'n dingen bewust gedaan worden?
