R Union SG

[Duffman]

Het is David Hubert geworden.
Wie komt er nog naar de titelviering?

[Peter]

Rare keuze toch. Zat op de wip bij OHL en zijn passage bij anderlecht was ook niet fantastisch.

[vanGentmaarvoorClub]

McAllister mag zomaar een STVV aanvaller in de rug omverbeuken in het strafschopgebied.. zuivere penalty. tja, vreemd toch wat die kerel en Burgess altijd mogen

[Pica]

Ge weet natuurlijk nooit zeker dat ze hem scoren, maar zo laat in de match is dat wel redelijk wedstrijdbepalend

[vanGentmaarvoorClub]

https://x.com/dazn_benl/status/20405313 ... FPVfnABvWg

[Tiki Taka]

Ge weet natuurlijk nooit zeker dat ze hem scoren, maar zo laat in de match is dat wel redelijk wedstrijdbepalend

Kampioen geluk ?

[Pica]

Gele bond dacht ik eerder

[maartendr81]

Nu breekt mijn klomp! Lees ik vanochtend toch wel dat Hubert vindt dat er soms hard ingegaan wordt op zijn spelers. Dit is toch dezelfde Hubert die McAllister, Burgess en Vandeperre heeft rondlopen, toch? Ik zou verwachten dat zijn verwachtingspatroon qua vuile tackels toch een stuk hoger zou liggen

[IsO]

Nu breekt mijn klomp! Lees ik vanochtend toch wel dat Hubert vindt dat er soms hard ingegaan wordt op zijn spelers. Dit is toch dezelfde Hubert die McAllister, Burgess en Vandeperre heeft rondlopen, toch? Ik zou verwachten dat zijn verwachtingspatroon qua vuile tackels toch een stuk hoger zou liggen

Je oogst wat je zaait zeker? Hier een overzichtje van Burgess zijn kunststukjes. Als dat amper wordt gesanctioneerd kan je verwachten dat de tegenstander van tijd tot tijd 'het recht eens in eigen handen neemt'. https://x.com/i/status/2048722856083669260

[maartendr81]

Nu breekt mijn klomp! Lees ik vanochtend toch wel dat Hubert vindt dat er soms hard ingegaan wordt op zijn spelers. Dit is toch dezelfde Hubert die McAllister, Burgess en Vandeperre heeft rondlopen, toch? Ik zou verwachten dat zijn verwachtingspatroon qua vuile tackels toch een stuk hoger zou liggen

Je oogst wat je zaait zeker? Hier een overzichtje van Burgess zijn kunststukjes. Als dat amper wordt gesanctioneerd kan je verwachten dat de tegenstander van tijd tot tijd 'het recht eens in eigen handen neemt'. https://x.com/i/status/2048722856083669260

En dan krijg je onmiddellijk vanuit alle hoeken (trainer zowel as nieuwsblad watcher) commentaar dat dit moet stoppen

[maartendr81]

Er wordt deze week veel geschreven over de rode kaart van Mac Allister en of deze nu terecht was of niet, daar wil ik niet verder op ingaan. Wat mij wel aan het denken zette was de opmerking uit La Tribune dat er geen rekening gehouden mag worden met het feit dat bepaalde spelers, in dit geval dus Mac Allister, een bepaald track record hebben wanneer het gaat over een bepaald type fouten. Nu besef ik wel dat het waarschijnlijk één van de beginselen is van toezicht houden op vastgelegde regels, dat er een vaste procedure moet gevolgd worden zodat er geen willekeur optreed. En dit zou dus bevestigen dat je als scheidsrechter niet naar de speler mag zien.
Echter met Union in het achterhoofd en het feit dat dit een deel van hun spel is om, bewust en beredeneerd, het spel stil te leggen bij geval van gevaar, zou ik toch opteren om wat meer rekening hiermee te houden en de strafmaat, rood ipv geel in dit geval, dan ook hieraan aan te passen.
De situatie van Mac Allister geef ook perfect aan hoe bewust en beredeneerd die ingreep was. Hij gaat er bewust niet met de voet vooruit in, noch trekt hij de speler met de handen naar de grond. Wel was de uitvoering van die kwaliteit dat Sebaoui geen schijn van kans had om nog door te gaan.
Mijn vraag is dus. Moeten de scheidsrechters niet gewoon meer rekening houden met voorgeschiedenis? En ja, ik ben mij bewust dat met Blondel ik vaak gevloekt heb omdat hij te snel rood kreeg

[IsO]

Er wordt deze week veel geschreven over de rode kaart van Mac Allister en of deze nu terecht was of niet, daar wil ik niet verder op ingaan. Wat mij wel aan het denken zette was de opmerking uit La Tribune dat er geen rekening gehouden mag worden met het feit dat bepaalde spelers, in dit geval dus Mac Allister, een bepaald track record hebben wanneer het gaat over een bepaald type fouten. Nu besef ik wel dat het waarschijnlijk één van de beginselen is van toezicht houden op vastgelegde regels, dat er een vaste procedure moet gevolgd worden zodat er geen willekeur optreed. En dit zou dus bevestigen dat je als scheidsrechter niet naar de speler mag zien.
Echter met Union in het achterhoofd en het feit dat dit een deel van hun spel is om, bewust en beredeneerd, het spel stil te leggen bij geval van gevaar, zou ik toch opteren om wat meer rekening hiermee te houden en de strafmaat, rood ipv geel in dit geval, dan ook hieraan aan te passen.
De situatie van Mac Allister geef ook perfect aan hoe bewust en beredeneerd die ingreep was. Hij gaat er bewust niet met de voet vooruit in, noch trekt hij de speler met de handen naar de grond. Wel was de uitvoering van die kwaliteit dat Sebaoui geen schijn van kans had om nog door te gaan.
Mijn vraag is dus. Moeten de scheidsrechters niet gewoon meer rekening houden met voorgeschiedenis? En ja, ik ben mij bewust dat met Blondel ik vaak gevloekt heb omdat hij te snel rood kreeg

Als je vergelijkt met het strafrecht bijvoorbeeld zijn er ook daar contextuele zaken die meespelen, en die verzachtende of net verzwarende omstandigheden kunnen zijn. "Voorgeschiedenis" van de speler kan dan met enige goede wil worden gelijkgesteld met "recidive", wat een verzwarende omstandigheid is.

Zo'n omstandigheden mogen voor alle duidelijkheid géén rol spelen bij de beoordeling van de vraag of er al dan niet een misdrijf (overtreding) werd gepleegd (gemaakt), maar wordt wél mee in rekening gebracht bij het bepalen van de strafmaat (bijv. schorsingsvoorstel + uiteindelijk opgelegde schorsing, die vaak hoger uitvalt indien recidive).

Een ander contextueel element zou het verloop van de match kunnen zijn. Als je merkt dat meerdere spelers van een team continue kleine overtredingen begaan, en je daarin als arbiter een patroon begint te zien, dan mag je daar wel rekening mee houden vind ik.

Ik herhaal in dat verband wat ik in februari schreef in een (bredere) post over Tresoldi:

Maar net als op Thiago vroeger mochten er op hem toch weer héél veel kleine en minder kleine fouten gemaakt worden zonder dat de arbitrage ingreep. Werd volgens Whoscored bijvoorbeeld "maar" 2 keer echt gefould, maar kreeg herhaaldelijk tikken tegen de hiel of enkels, armpje laten hangen, duwtjes in de rug,... Dat hoort er natuurlijk bij op topniveau en ik vind zeker niet dat het spel constant voor het minste moet worden stilgelegd. Ik vind wél dat een scheids die vaststelt dat er een systematiek begint in te zitten, zou moeten ingrijpen. Want continue zo'n foutjes (ploegen als antwerp vroeger en Union zijn daar ook goed in) zijn ook een vorm van spelbederf en halen de flow evengoed uit het spel.

Enerzijds denk ik dat de "laws of the game" arbiters op vandaag al een zekere ruimte laten om zo'n reeks van opeenvolgende foutjes, elk op zich misschien te licht voor een kaart, als geheel en binnen een welbepaalde context beschouwd wél te sanctioneren met een kaart wegens "unsporting behaviour". Alleen is het de facto altijd één specifieke fout die dan (wellicht na één of meerdere waarschuwingen van de ref aan het adres van de speler) - op zichzelf beschouwd vaak eigenlijk te zwaar - wordt bestraft, terwijl het eigenlijk voor iedereen duidelijk zou moeten kunnen zijn dat het om een opéénvolging van fouten gaat die wordt gesanctioneerd. Af en toe zie je een arbiter die dan vier of vijf vingers de lucht in steekt, om aan te geven dat het de zoveelse overtreding van die aard was. Laat de arbiter dat na, dan wordt er de dag daarna in de pers en aan de (digitale) toog gediscussieerd over de vraag of geel geen te zwaar verdict was voor die specifieke overtreding die er net aan vooraf ging. Communicatie en transparantie zijn dus belangrijk, ook naar het publiek toe.
Om opnieuw de analogie te maken met de rechtbank: "Justice must not only be done, but must also be seen to be done.".

Nadeel daarvan is niet alleen de noodzaak aan meer communicatie en transparantie, maar tevens aan het feit dat zo'n spelers na hun eerste gele kaart gewoon nog een aantal van dergelijke fouten zullen kunnen maken vooraleer de scheids hen een tweede gele zal durven geven.

Een nóg beter alternatief zou voor mij daarom kunnen liggen in het invoeren van de blauwe kaart (of equivalent). En dan bedoel ik niet het recent geteste systeem met blauwe en paarse kaarten voor het vragen van VAR-referals (op zich ook niet slecht), maar wél het systeem waar een paar jaar terug sprake van was, waarbij een speler bij "cynical fouls" of mekkeren tegen de ref (waarbij voor de captain de drempel natuurlijk hoger moet liggen, gelukkig voor Hans ) een blauwe kaart kan krijgen, waarna hij dan bijvoorbeeld 10 minuten naar de kant moet. Zo'n opeenvolgende reeks van "spelbederf"-foutjes bestraffen met een blauwe kaart zou het team van de bestrafte speler dus een direct sportief nadeel opleveren, en zou zo mee het soort tot strategie verheven "unsporting behaviour" van antwerp paar seizoen terug of recenter Union kunnen ontraden.

[IsO]

over het imago van Union, in HNB:

[spoiler]

Union niet langer de sympathieke underdog? Hoe de perceptie rond de Brusselse club de afgelopen maanden helemaal keerde

Heeft Union een perceptieprobleem? Sinds de promotie in 2021 werd de club altijd gezien als de sympathieke underdog, maar die perceptie lijkt – zeker na afgelopen weekend – helemaal gekeerd. “Al betekent dat net dat we goed bezig zijn.”
03:00

Er was een tijd waarin zowat elke Belgische voetbalfan sympathie had voor Union. Het verhaal van hoe een vergane glorie opnieuw de voetbalhemel bestormde, las als een sprookje. De club had bij het grote publiek dan ook een grote gunfactor, zeker omdat het de traditionele topclubs het vuur aan de schenen legde door het op een andere manier te doen. Het iconische Dudenpark droeg er alleen maar aan bij.

Gevoed door de eerste jaren in 1A, waarbij Union telkens net naast de titel greep, kon iedereen – op de Brugse fans na, misschien – dan ook wel leven met het feit dat Union vorig seizoen de titel pakte. De underdog had het eindelijk afgemaakt.

Diezelfde gunfactor en sympathie lijkt nu evenwel te smelten als sneeuw voor de zon. Nu Union bewezen heeft dat het jaar na jaar kan meestrijden om de titel en geen eendagsvlieg is, heeft het sympathieke imago willens nillens een deuk gekregen. Niet het minst bij de fans van de concurrenten. Club Brugge heeft er namelijk een te duchten tegenstander bij gekregen, terwijl de anderlecht-fans maar moeilijk kunnen verkroppen dat ze keer op keer afgetroefd worden door de stadsgenoot. De reacties van de luide minderheid op sociale media liegen er dan ook niet om.

“Antivoetbal”
Wat zeker ook aan dat gevoel bijdraagt, is de manier van spelen van Union. Niet altijd even academisch, maar wel stevig, soms op het randje en vooral: effectief. Het doel heiligt de middelen. Ze zijn bij de Unionisten niet vies van een stevig duel, tijdrekken of een akkefietje meer of minder. Dit seizoen klonken er op de tribune wel vaker “antivoetbal”-gezangen uit de mond van de fans van de tegenstander.

Op zich is die speelwijze niet nieuw, alleen komt de nadruk steeds vaker daarop te liggen. Zeker wanneer het voetballend allemaal net iets minder fraai oogt. Nochtans beschikt Union ontegensprekelijk over voldoende voetballende kwaliteiten en liet het dat dit seizoen ook al vaak genoeg zien.

Het stoort ook steeds vaker de tegenstanders zelf. In die mate zelfs dat spelers en trainers van tegenstanders zich erover beginnen uit te laten. “Als je gewend bent de ref altijd mee te hebben, is dit niet leuk”, zei STVV-coach Wouter Vrancken afgelopen weekend na de klaagzang van de Unionisten over de arbitrage. Een uitspraak die in de lijn lag met wat toenmalig Zulte Waregem-trainer Sven Vandenbroeck in december al zei: “Alle kleine dingen worden gefloten in het voordeel van Union. Die perceptie leeft bij de mensen. Union krijgt altijd de kleine voordelen.” Of anderlecht-coach Jeremy Taravel: “We zijn het al gewoon dat Burgess met alles wegkomt.”

Het helpt de zaak ook niet dat ze bij Union zaterdag zélf de aanval inzetten. Door te insinueren dat het allemaal een complot tegen Union is, bijvoorbeeld. Kwatongen beweren zelfs dat de media daarin ook hun rol spelen met een bepaalde framing.

Union is de afgelopen jaren – voor een goed begrip: vooral dankzij de sportieve prestaties – gegaan van de sympathieke underdog tot de vervelende luis in de pels van de zogenaamde Belgische voetbalelite. En dat terwijl het DNA niet per se veranderd is. Het is iets wat ook ex-aanvoerder Anthony Moris al opmerkte. “De publieke opinie wordt steeds harder voor Union. Maar wat verwachten we van een ploeg? Dat het wedstrijden wint. En dat is wat Union nu al jaren doet.”

Bevestiging van... het geleverde werk
“Als de mensen over je spreken en dingen zoeken om je naar beneden te halen, dan is dat het teken dat je iets goed doet”, haalt trainer David Hubert de schouders evenwel op. Het is het gevoel dat binnen de club door verschillende mensen gedeeld wordt. “I couldn’t care less over perceptie of een gunfactor”, gaat Hubert verder. “We hebben bepaalde sterktes en gebruiken die. We spelen met de wapens die we hebben en onze winnaarsmentaliteit is daar een zeer belangrijk aspect in. En als mensen daar een mening over hebben, dan is dat hun goed recht.”

Hij vindt het ook niet per se abnormaal dat er nu anders gekeken wordt naar Union dan pakweg vijf jaar geleden. “Aanvankelijk breng je een nieuwe frisse wind in het voetballandschap. Je komt uit tweede klasse, doet het goed, op een andere manier ook. Het tweede jaar bevestig je, in het derde ook en nadien begin je ook nog eens prijzen te pakken. En dan verandert het gevoel bij de concurrentie en wordt er naar dingen gezocht die ons zouden kunnen destabiliseren. Maar dat hoort erbij. Dat maakt deel uit van de evolutie van een club. Wij zien het echter als de bevestiging dat we iets goeds aan het doen zijn en moeten dat dan ook omarmen. De kritiek of die zogenaamde perceptie zal niets veranderen aan de manier waarop we werken.”

Wij tegen de rest. Het is een gevoel waar ze bij Union de komende weken ongetwijfeld nog extra energie uit zullen halen.